W nadziei na zielone

Chyba u wszystkich głównym a drażliwym tematem jest teraz wiosna, która zamiast przyjść, sfochowała się i nie nadeszła, sypiąc śniegiem. Nie będę więc oryginalna i też ponarzekam na aurę. Zmamieni otóż możliwością podziwiania łanów dzikich żonkili polecieliśmy na mały urlop do Irlandii, do hrabstwa Kerry. A konkretnie do Dingle, po irlandzku An Daingean (leży w irlandzkojęzycznym rejonie 'Gaeltacht'), niewielkiej, acz urokliwej portowej i turystycznej mieściny na zachodnim wybrzeżu.
Ilekroć odwiedzałam Zieloną Wyspę, zawsze przywoziłam ze sobą piękną słoneczną pogodę, niezupełnie typową dla tego wyspiarskiego kraju. Mgły i przelotne deszcze, diametralna zmiana pogody kilkakrotnie w ciągu dnia, są tutaj czymś normalnym. Nie ma ekstremalnych temperatur, są tylko ekstremalne odczucia, gdy wychodzi się rano w trampkach i T-shircie, a wraca po południu w ulewnym deszczu pod wiatr ;) 

Tym razem mieliśmy wyjątkową okazję obserwować totalną śnieżycę i temperatury poniżej zera, a kiedy wstaliśmy rano, szczyty gór wokół Dingle jakiś szalony cukiernik posypał cukrem-pudrem...

Nie przyszło nam do głowy, żeby spakować czapki, rękawiczki i ciepłe kurtki... trzeba było ubierać się na cebulkę ;-)

Łan jednakowoż był - jeden ;) I mniejsze skupiska, na każdym kroku i murku. Namiastka wiosny.

Co jeszcze było jak zwykle? Murki, murki... moje ukochane, dzielące stoki na zielone prostokąty. Owieczki - też moje ulubione... bezrogie i rogate, poznaczone farbą przez właścicieli. Kwitnące już "kolczaste janowce"... one chyba cały rok kwitną? Kamienne domki. 

Samo miasteczko Dingle jest o tej porze roku jeszcze ciche i puste, choć przed nami był Festiwal Filmowy, no i oczywiście St. Patrick's Day. Strome uliczki, cztery na krzyż ;) Górujący nad miastem neogotycki kościół św. Marii sąsiaduje z kolorowymi fasadami sklepików i pubów, w sezonie wypełnionymi tłumem turystów. Teraz oprócz nas było w pubie dwóch tubylców, oglądających transmisję z meczu. Wypiliśmy po jednym piwie i trzeba było ruszać z powrotem, pod górkę i pod wiatr, a kawałki lodu boleśnie uderzały nas w twarz.
(no, może to nie był stricte lód, ale ta na wpół zamarznięta woda wespół z wiatrem świetnie go udawała)

Niektóre rzeczy nieodmiennie wprawiają mnie w zachwyt i zażenowanie jednocześnie: oto szafeczka, w której gospodarz wykłada jajka i pudełko na pieniążki (prawdziwie 'vintage' i oczy mi się do niego śmiały;-) jakbym już miała kraść, to tylko to pudełeczko;))... przy szlaku skrzynka z pieczątką luzem, nie na łańcuszku - i nie ginie. Gazety w specjalnych samoobsługowych pojemnikach, płaci się i zabiera. Czemu u nas tak się nie da?

To jeszcze nie koniec wycieczki.
Będzie jeszcze ciąg dalszy, ale mam jakąś potworną zapaść i muszę spać, spać, spać... aż do wiosny.
Nasze panienki żarły dziś śnieg na spacerze. Pomóż wiośnie, jedz śnieg!

Ściskam czule;)

Dzień powszedni

Zwyczajny zimowy wieczór w środku tygodnia... siedzę z laptopem przed kominkiem przy akompaniamencie zgodnego chrapania bardzo strudzonej ekipy Padre i Spółka... pracowali ciężko przez cały dzień na świeżym powietrzu, a teraz równo "piłuje" cała trójka - On i suki, a Matrix ulokował się wygodnie w objęciach Krimci.

W naszej ptasiej stołówce ożywiony ruch... głownie sikorki bogatki  i mazurki, choć czasem pojawiają się zagadkowi goście

Śpieszę Was uspokoić, że koteczek miewa się nieźle; wet podciągnął go skutecznie, resztę zrobiła właściwa dieta (rujnująca nasze kieszenie, ale ratująca jego zdrowie) i ostatnie wyniki są całkiem zadowalające ;-) Oczywiście nigdy nie wróci już do pełni zdrowia, ale wystarczy na niego uważać, karmić właściwie, a będzie mógł cieszyć się życiem i dobrym humorem. Taki przytulecki się teraz zrobił, jeszcze bardziej niż kiedyś ;) Swoją "wdzięczność" okazuje mi szczególnie nad ranem, przyłażąc do naszego łóżka i domagając się pieszczot, mają w pogardzie moją pobudkę o godzinie 6...

Różowy ptaszek to zięba - powiedziała Megi...

Troszkę u nas posypało i droga do pracy wydłużyła mi się prawie do godziny. Jazdę po śliskim traktuję jak małą przygodę, szczególnie że jadę opłotkami, bocznymi drogami... muszę Wam kiedyś pokazać moją drogę do pracy, bo gdyby nie cel, byłaby fajną wycieczką.

...a żółty to trznadel, chociaż obstawiałyśmy kanarka ;)

Poprzedniej niedzieli odwiedziliśmy wreszcie Neustechow. To miejsce na końcu świata, choć całkiem blisko, bo w środku Pogórza i Gór Kaczawskich... tak urokliwe, dom w tak pięknych proporcjach, pełen takich wspaniałych gratów, że... z wrażenia zapomniałam zrobić choć jedno zdjęcie. W dodatku nasze panienki doprowadziły do konfrontacji, po której Kri została z traumą, a Saba z pękiem białych kłaków w pysku ;-) Ale, jak mnie pocieszył Przemek - u niego na blogu zdjęć jest pod dostatkiem ;)

A ten gość wpada czasem i wtedy robi się pusto - to dzięcioł duży (wcale nie taki duży)

W ogóle zagęściły mi się kontakty blogowe ostatnio, i to tak miło zagęściły, wciąż i nieustająco jestem pod wrażeniem takiej niespodziewanej solidarności i życzliwości internetowo-międzyludzkiej, a nawet wspólnoty dusz ;-)) Lubię to! ;-)

Matrix

Spędziliśmy sobotni wieczór w fotelu przed kominkiem, z butelką wina; Matrix na moich kolanach zawinięty w mój sweter i ciepły polarowy pledzik. Jest mu zimno, drży, czuję jak odpływa i nic nie mogę poradzić...

Tydzień temu wet zdiagnozował u Matrixa PNN – przewlekłą niewydolność nerek. Kompletne zaskoczenie… pojechaliśmy z wyciekiem z oka, no i trochę schudł ostatnio.

Matrix ma 7 lat. Czy to dużo w życiu kota? Mnie minęło nie wiadomo kiedy.

Ostatnio dużo czasu spędza wtulony w Kri, Pogromcę Kotów. Miałam wysłać ich wspólne zdjęcie na konkurs u Jasnej 8. Miałam napisać, jak Padre pomylił się i zamiast koteczka zawiózł na badanie krwi Kocicę… Ale jakoś nie mam na to nastroju.

Jeszcze się nie poddajemy. Wciąż walczymy...

Trochę historii i cukierek orzechowy

Zdaję sobie sprawę, że wielu z Was wyczekuje już wiosny. A ja tu chciałam o Sylwestrze i efektach przedświątecznej tajemniczej działalności córci i zięcia ;) Tyle, że pogoda była w nowy rok iście wielkanocna. Więc co poniektórzy mogą nasycić oczy wiosennymi klimatami, a inni westchnąć: gdzie ta zima?....

 Na obrzeżach Jeleniej Góry podczas spaceru czarnym szlakiem natknęliśmy się na punkt widokowy... od czasów Friedricha III drzewa tak już urosły, że widać niewiele, jednak pomiędzy bezlistnymi gałęziami można dostrzec zaśnieżony szczyt Szrenicy i Śnieżne Kotły. Ślady historii są już tylko śladami po śladach... nowych mieszkańców drażnią świadectwa przeszłości albo najzwyczajniej niszczą dla zabawy.

W Sylwestra przed północą obowiązkowo pakujemy panienki do auta i jedziemy tam, skąd fajerwerki widać, ale nie słychać. Wylewam trochę szampana dla dobrych duchów tej ziemi... prosząc o przychylność ;)

Pełniąc rolę gospodarzy w ich jeleniogórskim mieszkaniu czekamy na przyjazd dzieci z najnowszym członkiem rodziny.
Lukas, cukierek  w wersji XXL ;-) 

Takich cukierków - orzechowych, śmietankowych, kawowych czy nugatowych - czeka do wyboru, do koloru w Domu Tymianka. Potencjalnych cukierków, które mogą osłodzić czyjeś życie, ratując przy tym swoje. Psy porzucone, niechciane, skrzywdzone przez człowieka. 

Cudowna i niezmordowana Ori znowu uratowała czeredkę psich nieszczęść. Uratowane od śmierci, czekają na swoje losy na loterii - a czekanie kosztuje. Karma, kojce, leczenie, miejsca w hotelikach... Zajrzyjcie, proszę, do Domu Tymianka i do Sklepiku - będą się tam ukazywały fajne rzeczy, prawdziwe rękodzieło;),  przekażcie prośbę znajomym i udostępniajcie - każdy gest, każda złotówka się liczy! 

Choć najlepiej byłoby, gdyby każdy poczęstował się cukierkiem ;)

Edit:
U Rogatej Owcy można kupić wspaniałe sery podpuszczkowe i konfitury do serów! Cały dochód przeznaczony jest dla Fundacji Dom Tymianka na ratowanie ostatniej dwunastki psów z likwidowanego schroniska. Zapraszam!