Nie mogę uwierzyć

że już po wszystkim. Po ciepłych dniach, po porannych kawkach na ławeczce wygrzanej wschodzącym słońcem, po naszym wyczekanym urlopie... Mój Obieżyświat jest już znowu na swojej - wcale nie zielonej teraz, lecz spowitej szarością chmur - wyspie, 2000 km ode mnie (to co prawda odległość drogowa, lotem ptaka to TYLKO 1600...)

 

Suki tęsknią, a ja... Chyba mam lekką depresję... 

 

  

I nawet dzisiejszy słoneczny dzień nie poprawia mi nastroju, który zdecydowanie jest w tonacji sepii...

 

Jestem kobietą

...więc mam prawo być niekonsekwentna ;)  Lato*, nie odchodź! Nie chcę się jeszcze żegnać...

 

 

 *absolutnie nie dotyczy pana z PZPN o podobnie brzmiącym nazwisku; a wręcz  przeciwnie  

Zamiast powitań - pożegnanie

...z urodą lata.